غم

هفت سالی که من و معشوقه در رابطه باهم بودیم هر دو شاد و دلزنده و سرخوش بودیم و به کارهای خود میرسیدیم. آنقدر کنار هم و باهم خوش بودیم، که متوجه گذر زمان و متوجه خیلی از اتفاقهای اطرافمان نمیشدیم. ناگهان روزی بدون هیچ حرفی رفت. رفتناش هم مرا ویران کرد و هم خودش به هیچ آبادی نرسید. ده سال است که او رفتهاست. وقتی عکسهای این ده سال دوری و جدایی از هم را نگاه میکنم. غم غریبی را در چشم و چهرهاش میبینم. این غم، غم دوری از من و غم عشق به من است. معشوقهام تا روزی که کنار من بود، نمیدانست غم چیست. نبود من در زندگیاش، باعث شد غم و اندوه بهش نزدیک شوند.

پ.ن: به قول دوستجان:«چه دارایی بهتر از اینکه یک نفر را داشتهباشی که بدانی به اندازه دنیا دوستت دارد، و به خاطر تو تلاش میکند. غم بزرگی است، نداشتن چنین فردی در زندگی هر آدمی».

پیام