نمیدانم پستها و استورهای معشوقه درباره چیست و چه نوشتههای را در صفحهاش گذاشته است. اما میدانم که مخاطب پستها و استوریهایش من نیستم، بلکه کسی است که خطاب به همدیگر پست و استوری میگذارند. بهم گف

اینجا دستم به قلم نمیره تا بنویسم. نمی دانم چه سَری است که حرفای دلم را می خورم و دیگر هیچ دلگرمی برای بیان و نوشتن اش ندارم. حرف دل را باید جای زد که دلی باشد. آدمای که با دل شان زندگی کنند خیلی کم ه

هر از گاهی معشوقه، صفحه اینستایش را باز میکند. نمیدانم هدف و منظورش از این کار چیست و چه پیغامی میخواهد بهم بدهد. نکتهای که در دیدن صفحهاش متوجه شدهام این است. که بعد از رفتنش، بسیار تغییر کرده

داستان عشق و رفتن معشوقه ام را برای شخصی تعریف می کردم. گفت: انگار این حرف ها و اتفاق ها برای شش ماه پیش است. باورش خیلی سخت است که ده سال پیش و در یک رابطه هفت ساله این اتفاق افتاده باشد.پ.ن: عشقم را همیشه تازه نگه داشته ام.پیام

معشوقه آنقدر خودخواه و مغرور است که نمیخواهد بپذیرد با عاشقش چه کرده است. در آخرین گفتگو گفته بود:«نگاه من و تو به زندگی متفاوت است». کارش را این گونه توجیه میکرد. خودش را با فریب تبرئه می کرد. چقدر آدم میتواند فریبکار باشد؟!پیام

دلش گرفته است، نمیداند نفرین کند یا دعا! نمیداند از زندگی چه بخواهد. حسی ندارد. مردهای متحرک است، منتظر است از پا بیافتد. منتظر است کسی دفناش کند. منتظر قاتل فراریاش است. هر وقت به یادش میافتد

احساس میکنم، معشوقه دوستم دارد، ولی مرا نمیخواهد. چرا مرا نمیخواهد!؟ خواستن را بلد نیست یا نخواستن را بلد نیست؟! یا من، خواستن را بلد نیستم!؟ پیام

هفت سالی که من و معشوقه در رابطه باهم بودیم هر دو شاد و دلزنده و سرخوش بودیم و به کارهای خود میرسیدیم. آنقدر کنار هم و باهم خوش بودیم، که متوجه گذر زمان و متوجه خیلی از اتفاقهای اطرافمان نمیشدیم.

میگویند:«معشوقه دوستت ندارد، اگر دوستت داشت هرگز نمیرفت». خود معشوقه هم در آخرین گفتگوی چتمان در تلگرام، اقرار کرد که با کسی دیگر توی رابطه است و حاضر نیست به آن رابطه هفت ساله بازگردد. ولی من نه ح

عاشق همیشه دلش میخواهد که معشوقه در خوشی و شادی باشد. بعد از اینکه معشوقه رفت، اگرچه به خاطر شیوه و شکل رفتناش از دستش نارحت و دلگیر بودم، ولی همواره آرزوی خوشبختی برایش میکردم. یکی از دعاهای که در

پایان یک عشق چگونه است؟ هیچ وقت پایانی برای هیچ عشقی تصور نمیکردم. ولی پایان عشق هفده ساله من به معشوقهام، همراه با دلسوزی و ترحم بود. عشق من به او با دلسوزی تمام شد. دلم برایش سوخت. وقتی برای چندمی

از اینکه هفده سال عاشق کسی بودهام که هیچ عشق و علاقهای به من نداشته است، پشیمان و نارحت نیستم، و احساس شکست و ناکامی نمیکنم. من از این عشق یکطرفه و از این احساسی که به یک انسان داشتهام، لذت برده

اگر او لیاقت عشق هفدهساله مرا ندارد و لیاقت مردی گاودار یا پولدار را دارد. پس من لیاقت چه کسی را دارم؟! از دیشب به این سوال چالشی فکر میکنم. برایم همه آدمها دارای احترام و ارزش هستند. چه گاودار و

وقتی کسی که عاشقانه دوستش دارید، رابطه را ترک کرد و کسی دیگر را بر شما ترجیح داد. چنین آدمی لیاقت هیچ رابطه و هیچ آدمی را ندارد. رابطه، باید ماندن و رفتن طرفین در رابطه را تعین کند. این کیفیت رابطه اس

آن چند روزی که همدیگر را فالو کرده بودیم. همه پستها و استوریهایش را دیدم. تصور میکردم، دلتنگیهایش و از دوری گفتنهایش و از دماوند گفتنهایش برای من و به خاطر من است. بعد معلوم شد با کسی دیگر در را

به دو دلیل این روزها نمینویسم. یکی اینکه چون نزدیک آخر سال است و کارهایم زیاد است. باید همه کارهایم را تا آخر سال تحویل بدهم. دوم اینکه حالم خیلی خوب است، و به طور کامل از معشوقه ناامید شدهام. اما ه